praca praca obiad :]

Czas pojawić się w pracy… kampus składa się z siedmiu budynków (jest tak duży, że jest to prawie dzielnica miasta), każdy ma własny parking, mam znaleźć właściwy :]

tada! to ten, siódmy jest mój

w środku czeka na mnie labirynt bezdusznych “cubicles”

oi, jest i mój. tak zwany “gościnny” co oznacza, że mam z dupy krzesło i nie jestem posiadaczem (ownerem) kosza na śmieci, postanowiłem że zastąpi go karton na makulaturę (amerykanie chwalą sobie zaradność, zgodnie z zasadą “better a wrong decision than no decision” )

pierwszy dzień jest na rozkręcenie, przemiła Cynthia oprowadza nas po piętrze i odblokowuje dostęp do mega-laboratorium (absolutny zakaz robienia zdjeć, szkoda bo w środku oprócz miliarda sprzętu wita mnie wielki Homer Simpson wygląda prześmiesznie)
wkrecam się w pracę, później zagladam do internetu i rozgladam się za najciekawszymi knajpami obiadowymi w okolicy. yay, znajduję coś z wietnamską kuchnią, my favourite jedziemy

byłem tak głodny, że nie zrobiłem foty “przed”. to był kurczak Kung Pao, z warzywami tak cudownie chrupiąco przyrządzonymi, że teraz na samą myśl o nich robię się przegłodny. podczas nastepnych wizyt wymieniłem kurczaka na krewetki królewskie. odkryłem niebo :]

pogoda w dolinie jest o wiele lepsza niż nad oceanem. pełne słońce, od 25 do 30 stopni, raz na parę dni pogorszenie pogody (deszcz, 18 stopni, potem się wypogadza). dni mijają szybko, o wiele za szybko. znam już okolicę, barmana w hotelu i sprzedawców w sklepie (już nie pytają się o dokument przy kupnie piwa lub papierosów, zresztą dla nich to i tak był mega dziwny dokument)

gdybym miał tutaj spędzić nawet kilka miesięcy- nie wahałbym się nawet jednej sekundy.
pora na lulu :]